In this paper I outline some of empirical and theoretical problems associated with the dividing Mycenaean Greece into a core and a periphery. The periphery has traditionally been defined in contrast to a homogeneous palatial core, but recent research has shown that this homogeneity is illusory. I suggest, following Knappett’s discussion of Mycenaeanization, that Mycenaean culture is better understood as a diverse set of practices that operate across a wide area, and conclude by advocating for the abandonment of the terms ‘core’ and ‘periphery’.

Σε αυτό το άρθρο περιγράφω μερικά εμπειρικά και θεωρητικά προβλήματα, που σχετίζονται με τη διαίρεση της μυκηναϊκής Ελλάδας σε «κέντρο» και «περιφέρεια». H περιφέρεια ορίζεται συνήθως σε αντιπαραβολή με ένα ομογενές ανακτορικό κέντρο, όμως πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει ότι τέτοια ομογένεια δεν υφίσταται. Ακολουθώντας την πρόταση του C. Knappett για τη «μυκηναϊκοποίηση», πιστεύω ότι ο μυκηναϊκός πολιτισμός κατανοείται καλύτερα ως σύνολο διαφορετικών πρακτικών, που απαντούν σε μια ευρεία περιοχή. Τελικά υποστηρίζω την εγκατάλειψη των όρων «κέντρο» και «περιφέρεια».