A reevaluation of the role of Obradovic in Serbian historical and cultural memory visavis his own cultural-political program.
Dositeju Obradoviću, a u vezi kritičke rasprave o prijemu (recepciji) Dositeja u diskursima od 1811. godine naovamo. Započeću diskusijom o mogućnostima inovacije u studijama o Dositeju, a posle toga ću se koncentrisati na glavne tendencije koje su usledile u prijemu (recepciji) i poimanju ove kulturne ličnosti a obraćajući pažnju i na motivacije tih poimanja (u smislu jedne posebne prezentacije i prikazivanja Dositeja, načina na koji je bio dovođen u vezu sa drugim istaknutim ličnostima te i samog performansa takvih prikaza). Izričito ću opisati prelaz iz klasicističkih u romantičarske interpretacije, kao i one unutar nacionalno-državnih diskursa krajem devetnaestog veka pa sve do intervencije komunista.

U drugom delu izlaganja vratiću se samim Dositejevim tekstovima i obratiti se onim delovima koji su bili propušteni, zapostavljeni ili marginalizirani kroz istoriju piščevog kritičkog prijema. Reč je najviše o Obradovićevim raspravama o siromasima, njegovoj elitnoj agendi, kao i njegovom prikazivanju seksualnosti i roda. Raspraviću ova pitanja u kontekstu kulturalne politike hapsburške monarhije krajem 18. veka kao i u kontekstu širih, zapadno-evropskih kretanja tog doba. U zaključku ću se osvrnuti na negativni stav Vuka Karadžića prema Dositeju, stav koji je donedavno bio uglavnom zanemarivan.